Wiktoria Ptak ma 28 lat, pochodzi z Supraśla i jest studentką czwartego roku kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku. Wcześniej ukończyła psychologię na Florida State University. Medycynę traktuje nie tylko jako przyszły zawód, ale przede wszystkim jako możliwość niesienia realnej pomocy drugiemu człowiekowi.

Kiedy miała dziewięć lat, jej rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Wychowywali ją dziadkowie. Po piętnastu latach Wiktoria postanowiła wrócić do Polski i właśnie tutaj budować swoje dorosłe życie. Wybór Białegostoku nie był przypadkowy. Chciała studiować blisko rodzinnego Supraśla i dziadków, z którymi łączy ją szczególna więź. Powrót do kraju był dla niej czymś więcej niż przeprowadzką. Jak mówi, pozwolił jej na nowo odkryć miejsce, które przez wszystkie lata spędzone za oceanem pozostawało ważną częścią jej tożsamości.

Jednym z najważniejszych doświadczeń w jej życiu była praca na Florydzie jako Guardian ad Litem. Wiktoria reprezentowała interesy dzieci odebranych rodzinom z powodu trudnych lub niebezpiecznych warunków życia. Spotykała się z nimi, ich bliskimi, nauczycielami i lekarzami,
a następnie przedstawiała ich sytuację przed sądem, dbając o to, aby ich głos został usłyszany. Ta rola wymagała odpowiedzialności, odwagi i ogromnej uważności na drugiego człowieka.

Pomaganie innym od lat zajmuje w jej życiu ważne miejsce. Wiktoria angażowała się między innymi w opiekę hospicyjną i Szlachetną Paczkę. Została również laureatką wyróżnienia „Najlepszy student polonijny w Polsce 2026” oraz nagrody specjalnej „Pomaga z pasją”, przyznanej za zaangażowanie społeczne i konsekwentne działania na rzecz innych.

W przyszłości chce pracować jako lekarka, a z czasem stworzyć mobilną klinikę, która docierałaby do mieszkańców małych miejscowości i terenów wiejskich. Marzy również o pracy akademickiej
i kształceniu kolejnych pokoleń lekarzy. Szczególnie bliskie są jej sprawy dzieci i młodzieży: samotność, zdrowie psychiczne, budowanie poczucia własnej wartości oraz profilaktyka zdrowotna. 

Wiktoria nie ukrywa, że sama przeszła drogę, która wymagała od niej dużej odporności. Przeprowadzka do obcego kraju, bariera językowa, dorastanie pomiędzy dwiema kulturami, powrót do Polski i samodzielne finansowanie wymagających studiów nauczyły ją wytrwałości. Jednocześnie nie odebrały jej wrażliwości. Przeciwnie – sprawiły, że jeszcze mocniej dostrzega tych, którzy potrzebują obecności, wsparcia i kogoś, kto potraktuje ich historię poważnie.

Jej życiowe motto brzmi: „Spiesz się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą”. Wiktoria mówi, że te słowa przypominają jej, aby nie odkładać życzliwości, bliskości i troski o innych na później.